| Pabianice Gmina miejska |
 
Urząd Miejski w Pabianicach
Jeśli interesują Państwa aktualne przetargi ogłaszane przez Gminy prosimy wejść na stronę Przetargi gminne
Historia
Początki Pabianic sięgają okresu średniowiecza choć znalezione ślady na tym terenie świadczą o istnieniu osad ludzkich już w czasach prehistorycznych (VI-V w p.n.e.). Osada wśród puszczy pełnej dzikiego zwierza leżała na terenach zwanych Opolem Chropskim (nazwa prawdopodobnie określająca ziemię bagnistą, porosłą krzakami, która zamarzając zimą tworzyła „chropy”), jedną z pierwotnych form wspólnoty terytorialnej. W 1086 r. Chropy Kapitule Krakowskiej przekazała Judyta, żona księcia Władysława Hermana jako ofiara przebłagalna dla kościoła w związku z długą bezpłodnością. Prawa miejskie Pabianice uzyskały w połowie XIV w., a za herb przyjęto trzy złote korony na srebrnym tle (tzw. Aaron). W tym czasie erygowano tutaj parafię. W XV w. gościli w Pabianicach królowie Władysław Jagiełło (1411 i 1428) i Kazimierz Jagiellończyk (1463) oraz znani kronikarze – Jan Długosz i Marcin Kromer. W 1535 r. miasto uzyskało od Zygmunta Augusta przywilej na tworzenie cechów rzemieślniczych. W drugiej połowie XVI w. Kapituła Krakowska wzniosła tutaj dwa cenne obiekty renesansowe istniejące do dziś: dwór kapituły krakowskiej (1566) zwany zamkiem oraz kościół murowany pw. św. Mateusza i Wawrzyńca (1583) w miejsce drewnianej świątyni. Miasto powoli rozwijało się, choć coraz gęstsza i drewniana zabudowa sprzyjała kilku wielkim pożarom, po których miasto musiało podnosić się na nowo. Szybkiemu rozwojowi nie sprzyjały też wybuchy zarazy i wojny. W 1796 r. miasto zostało przejęte przez administrację pruską. Szanse na podźwignięcie się z upadku pojawiły się ponownie z chwilą włączenia miasta do Księstwa Warszawskiego (1807). W Królestwie Polskim (panowanie rosyjskie) dekret z 1816 r. przyznający liczne ulgi dla napływowych osadników spowodował powolny rozwój „przemysłowy”, zwłaszcza w zakresie powstających tkalni co z czasem doprowadziło do powstania potężnego ośrodka przemysłu włókienniczego, dostarczającego ponad 10% produkcji krajowej. W 1823 r. opracowano plan regulacyjny Pabianic i zaczęto osiedlać na Nowym Mieście tkaczy z zagranicy. Wybudowano kościół ewangelicko-augsburski i synagogę. W drugiej połowie XIX w. w Pabianicach dominował przemysł włókienniczy (firmy R. Kindlera i Krusche-Endera). Powstała papiernia R. Saengera, Pabianickie Towarzystwo Przemysłu Chemicznego oraz Fabryka Maszyn i Odlewnia Waldemara Kruschego. W tym czasie w mieście założono pierwszą aptekę, księgarnię, drukarnię, straż pożarną, szkołę handlową. Wybudowano stację telegraficzną i osiedle robotnicze, oświetlono ulicę Zamkową lampami elektrycznymi. Dalszy rozwój miasta przyniósł przełom XIX i XX w. W 1900 r. połączono Pabianice z Łodzią elektryczną linią tramwajową, w 1901 r. przy kolejowej trasie Warszawa – Kalisz wybudowano dworzec kolejowy, a w 1909 r. szpital miejski, założono bank. Ukończono budowę dwóch kościołów. Nastąpiło ożywienie życia kulturalno-społecznego. Zostały założone biblioteki fabryczne, towarzystwa sportowe, muzeum. Pojawiła się pierwsza lokalna gazeta oraz kinematograf. W czasie I wojny światowej powstało gimnazjum żeńskie. W okresie dwudziestolecia międzywojennego w Pabianicach wybudowano nową centralę telefoniczną, przeprowadzono elektryfikację miasta, wybudowano domy spółdzielcze. Powstały kolejne kluby sportowe, teatry, biblioteki, towarzystwa społeczne, szkoły. I wojna to kolejny spadek liczby ludności i rabunkowa gospodarka niemieckiego okupanta. W walkach o niepodległość brali udział pabianiczanie, służąc w Legionach, Polskiej Organizacji Wojskowej i innych formacjach wojskowych. Mieszkańcom Pabianic poległym w walkach w latach 1914 – 1921 postawiono Pomnik Niepodległości zwanym też Pomnikiem Legionisty. Lata 1918-39 zaznaczyły się rozwojem szkolnictwa, powstaniem placówek kulturalno-oświatowych i licznych stowarzyszeń. Upaństwowiono gimnazjum męskie i żeńskie, przybyło kilka szkół, dwa kina, uruchomiono fabrykę żarówek. Pabianice uzyskały centralę telefoniczną. Przeprowadzono elektryfikację miasta, wzniesiono osiedle domów robotniczych. Rozwój Pabianic zahamował wielki kryzys gospodarczy oraz wybuch II wojny światowej. W 1925 r. powstała miejska bibliotek, niedługo potem kino, działalność rozpoczęła „Gazeta Pabianicka” (1926). We wrześniu 1939 r. w okolicach miasta rozegrała się tzw. bitwa pabianicka. W walkach prowadzonych przez 15 Pułk Piechoty „Wilków” poległo ponad 320 żołnierzy polskich. W obronie miasta walczyły również 36 Pułk Piechoty Legii Akademickiej i 72 Pułk Piechoty imienia Dionizego Czachowskiego. Poległych pochowano na cmentarzu wojennym w Parku Wolności (dziś cmentarz wojskowy znajduje się na cmentarzu katolickim). II wojna światowa to przynależność miasta do Kraju Warty. Niemcy unicestwiają pabianickie getto na Starówce, w którym przebywało ok. 8 tys. Żydów. 19 stycznia 1945 r. do miasta weszły oddziały radzieckie 1 Frontu Białoruskiego. Po 1945 r. Pabianice podnoszą się z wojennych zniszczeń, miasto rozrasta się i powiększa terytorialnie. Powstają nowe dzielnice – „blokowiska”, m.in. „Piaski” w części południowo-zachodniej i „Bugaj” w południowo-wschodniej. Pojawiają się nowe zakłady – upaństwowiony po wojnie Polam, Zakłady Środków Opatrunkowych, Madro i inne. Do największych przedsiębiorstw w wojewódzkie należały Pabianickie Zakłady Tkanin Technicznych i PZPB „Pamotex” (dawne zakładu Krusche&Endera) zatrudniający w szczytowym okresie prawie 10 tysięcy ludzi. W 1994 r. odbyła się uroczysta konsekracja kościoła pw. św. Maksymiliana Kolbego. Święty został patronem miasta w 2004 r., a proklamacji dokonał Jan Paweł II, od 1999 r. Honorowy Obywatel Miasta. W 1999 r. miasto stało się siedzibą nowo powstałego powiatu pabianickiego. Zabytki
1. Dwór Kapituły Krakowskiej (zwany zamkiem) (Stary Rynek 1) - wybudowany w latach 1566-1571 w stylu renesansowym przez Kapitułę Krakowską, właściciela dóbr pabianickich (budowniczy Wawrzyniec Lorek). Jest przykładem polskiego dworu attykowego o cechach obronnych. Nadano mu formę zbliżoną do najlepszych krajowych wzorów – krakowskich Sukiennic czy ratusza w Sandomierzu. Dwór przeznaczony był na mieszkanie i urząd zarządców i osób lustrujących dobra. Później rezydowali tu tenutariusze i starostowie pabianiccy. Założony na planie zbliżonym do kwadratu o dwóch alkierzach na przeciwległych narożach. Dwór jest jednopiętrowy i podpiwniczony, frontem zwrócony na południe. Od strony zachodniej znajduje się XIX-wieczna przybudówka z okrągłą wieżyczką. Dach, składający się z 4 płaszczyzn, ukryty jest za wysoką, ozdobną, renesansową attyką. Od północy i południa posiada ona wnęki arkadowe, zaś z pozostałych stron - falisty wykrój. Budynek jest częściowo oszkarpowany, jak dawniejsze budowle średniowieczne o charakterze obronnym. Otwory w attyce to jednak wcale nie okienka strzelnicze, lecz pozostałość po drewnianych rynnach odprowadzających wodę z dachu, zwanych rzygaczami. Ciekawostki wnętrza to m.in. rokokowy kominek, oryginalne freski z XVI wieku czy drewniane więźby stropowe. Dwór należy do unikalnych i cennych zabytków polskiej architektury renesansowej. W latach 1833-1945 obiekt funkcjonował jako magistrat, a od 1948 r. umieszczono tutaj siedzibę muzeum. Muzeum Miasta Pabianic funkcjonuje tu do dziś. Godziny otwarcia:wt. 10-15 śr. 10-17 (wstęp bezpłatny) czw. 10-15 pt. 11-18 sob. 10-14 pierwsza niedziela miesiąca: 9-13
2. Kościół św. Mateusza i św. Wawrzyńca (Stary Rynek) – kościół parafialny wybudowany na miejscu dawnej drewnianej świątyni w latach 1583-1588 przez Kapitułę Krakowska w stylu późnorenesansowym (projekt Ambrożego Włocha z Płocka). Murowany, trójnawowy, bazylikowy z transeptem, prezbiterium prostokątnym zakończonym półkolistą apsydą. Kościół ten posiada charakterystyczną wyniosłą ośmioboczną wieżę na podstawie czworobocznej. Do 1865 roku była ona zakończona baniastym barokowym hełmem, zastąpionym później piramidalnym nakryciem neogotyckim z krzyżem na szczycie. Ozdobą kościoła jest 6 portali. Renesansowy portal przy dawnym głównym wejściu do kościoła (północny bok kościoła) zdobi herb kapituły krakowskiej i miasta Pabianic - Trzy Korony w odwrotnej niż dziś kolejności. Kościół na skutek pożarów kilkakrotnie przebudowywano w XVII i XVIII wieku. Wystrój wnętrza barokowy z XVII – XVIII wieku. Komunię świętą przyjął w nim św. Maksymilian Maria Kolbe, patron Pabianic. 
3. Kościół ewangelicko-augsburski św. Piotra i św. Pawła (ul. Zamkowa 10) - wzniesiony w latach 1827-1831 w stylu klasycystycznym wg projektu Franciszka Reinsteina, budowniczego woj. kaliskiego, rozbudowany w 1875 r. Murowany o kształcie rotundy nakrytej stożkowym dachem z latarnią w szczycie. W ołtarzu głównym znajduje się obraz z 1877 r. „Chrystus w Ogrójcu” znanego malarza polskiego Wojciecha Gersona. 4. Kościół Najświętszej Marii Panny Różańcowej (ul. Zamkowa 39) - wybudowany w latach 1898-1908 na potrzeby robotników pabianickich fabryk w okresie rozwoju przemysłowego wg projektu architekta Tadeusza Markiewicza, wykończony w 1928 r. Jest to budowla na planie krzyża łacińskiego z wielobocznie zamkniętym prezbiterium. Architektura eklektyczna neogotycka. Posiada bardzo interesujący wystrój wnętrza m.in.: ołtarz główny i ołtarze boczne, ambonę oraz konfesjonały pochodzące z lat 20 i 30 XX w. 5. Kościół św. Floriana (ul. Warszawska 34), wybudowany w latach 1899 - 1905 r. w stylu eklektycznym wg projektu Tadeusza Markiewicza. Kościół jest jednonawowy w stylu neoromańskim. Dach dwuspadowy kryty blachą z umieszczoną na nim ażurową sygnaturką krytą daszkiem. 6. Domy tkaczy (ul. Zamkowa 21, 23) - wzniesione w latach 1833-1836 przez Beniamina i Augusta Kruschów w stylu klasycystycznym. w pierwszej połowie XIX w. Murowane, piętrowe, frontem do ulicy, kryte dachówką. W połowie XIX w. ulica Zamkowa była w większości zabudowana takimi domami. Przy ulicy Zamkowej nr 17, 19, 21, 23 zachował się interesujący zespól domów rękodzielników. 
7. Dom mieszkalny tzw. „dom tkacza” (ul. św. Jana 20), drewniany, wybudowany w stylu łużyckim w 2 ćw. XIX w. o konstrukcji przysłupowej, piętrowej, z arkadowymi wnękami wokół ścian, w środku których umieszczono okna. 8. Budynek przemysłowy (ul. Zamkowa 4) - wybudowany w 1891 r. przez firmę Krusche i Ender (czwartą firmę Królestwa Polskiego) jako przędzalnia cienkoprzędna wg projektu architekta Tadeusza Markiewicza.. Trzykondygnacyjny murowany i nietynkowany budynek. W dekoracji fasady charakterystyczne wieżyczki w ryzalitach skrajnych i środkowym. Wewnątrz znajdują się sale produkcyjne ze stropami wspartymi na sześciu rzędach żeliwnych słupów. W skali kraju budynek stanowi interesujący przykład budowli przemysłowej z końca XIX w. 9. Budynek biurowy (ul. Zamkowa 3) wzniesiony w 1865 r. przez rodzinę Krusche jako dom mieszkalny i kantor główny. Styl neorenesansowy z neobarokowymi upiększeniami. Ryzalit środkowy z wejściem na osi zakończony tympanonem i alegoryczną rzeźbą przemysłu włókienniczego nad wejściem (tzw. „prządkami”). Po roku 1890 stanowił biuro główne zakładów ,,Krusche&Ender”. Rozbudowany w 1911 r. Charakterystyczny przykład fragmentu zespołu: fabryka, biuro, pałac. 10. Pałac przemysłowca (ul. Zamkowa 5) – wybudowany w 1883 r. w stylu eklektycznym przez rodzinę Enderów, współwłaścicieli firmy „Krusche i Ender” wg projektu architekta Ignacego Markiewicza. W 1911 r. pałac rozbudowano dodając dwa skrzydła od wschodu i zachodu. Do pałacu przylega zabudowa gospodarcza i dawne stajnie wzniesione w 1888 r. Budowla zachowała bogate, wielostylowe wyposażenie wnętrz: sztukaterie, malowidła sufitów, piece, boazerie. Stanowi przykład miejskiej rezydencji wielkiej burżuazji. Dziś mieści się tu siedziba Starostwa Powiatowego w Pabianicach. 11. Pałac przemysłowca (ul. Zamkowa 26) - wybudowany w latach 90. XIX w. w stylu eklektycznym przez rodzinę Kindlerów, właścicieli firmy włókienniczej drugiej co do wielkości w Pabianicach. Zachowały się elementy wystroju wnętrza: klatka schodowa, sztukaterie, malowidła na sufitach. Obecnie mieści się tu Urząd Skarbowy. 12. Willa przemysłowca (ul. Piłsudskiego 12) – wzniesiona pod koniec XIX w. przez rodzinę Schweikertów, właścicieli firmy chemicznej. Stoi naprzeciwko dawnej ich fabryki (dziś „Polfa” S.A.). Pałacyk zbudowany w 1893 r. przebudowany został w latach 1903-05. 13. Willa przemysłowca (ul. Pułaskiego 14) – wzniesiona w 1905 r. w stylu eklektycznym przez rodzinę Saengerów, właścicieli firmy papierniczej w Pabianicach. Willa o ciekawej architekturze akcentowanej dwoma ryzalitami z kolumnowymi portykami od frontu i ogrodu. 14. Dom mieszkalny (ul. Piotra Skargi 78) – wzniesiony w 1885 r.; pracownia Bolesława Nawrockiego, znanego polskiego malarza. Wzniesiony przez ojca Franciszka Nawrockiego wg własnego projektu. Tutaj prowadził on również szkołę rysunku. 15. Willa (ul. Pułaskiego 21) – wybudowana w latach 1927-1928 r. dla lekarza pabianickiego dr Witolda Eichlera wg projektu architekta Jerzego Millanera. Doktor Eichler (1874-1960) był lekarzem, entomologiem, etnografem, podróżnikiem, społecznikiem, inicjatorem, założycielem muzeum pabianickiego w 1907 roku. 16. Budynek szkoły (ul. Wyszyńskiego 4) – wzniesiony w 1882 r. przez firmę Krusche i Ender dla szkoły fabrycznej, do której uczęszczał Rajmund Kolbe, późniejszy zakonnik (franciszkanin), beatyfikowany na świętego przez papieża Jana Pawła II. Wchodził w skład osiedla domów robotniczych firmy ,,Krusche i Ender” (dziś obok stoją wieżowce). Była to szkoła elementarna dla dzieci pracowników firmy. Obecnie jest to budynek mieszkalny. 17. Zespół budynków szkolnych (ul. Zamkowa 65) – wzniesione w latach 1922-1924 wg projektu znanego polskiego architekta Zdzisława Mączyńskiego. Budynki dwóch ,,szkół bliźniaczych” stanowią jedno z ciekawszych rozwiązań architektonicznych początku lat 20-tych XX w. na terenie województwa łódzkiego. Ich architektura nawiązuje do stosowanych w tym okresie tradycji rodzimej architektury polskiej. 18. Kaplica cmentarna (ul. Ewangelicka) – wniesiona w 1904 r. w stylu secesyjnym (mauretańskim) z fundacji Zofii Kindler jako mauzoleum rodzinne, ofiarowane w 1911 r. miejscowej parafii ewangelickiej na kaplicę cmentarną. Kaplica ewangelicka pełniąca swą rolę do dziś jest interesującym i unikalnym przykładem secesji w polskiej architekturze cmentarnej. 19. Cmentarz żydowski (ul. Jana Pawła II 57) – założony w połowie XIX w., położony na południowo–zachodnim skraju miasta. Zachowało się ok. 650 nagrobków stanowiących najbardziej tradycyjne formy żydowskich pomników nagrobnych, m.in. zasłużonych dla miasta rodzin żydowskich: Baruchów (rodzina znanego kronikarza dziejów Pabianic i okolic), Kantorowiczów i Gliksmanów. Najstarszy z nagrobków pochodzi z 1871 r. 20. Cmentarz ewangelicki (ul. Ewangelicka) – założony w połowie XIX w.; zachowane grobowce i nagrobki znanych rodzin fabrykanckich: Enderów, Kindlerów, Kruschów oraz Schweikertów. 21. Budynek dworcowy (ul. Łaska 37) – wzniesiony w 1900 r. (odnowiony w 2005 r.) Typowy przykład architektury kolejowej carskiej Rosji. Obecnie nadal pełni rolę dworca PKP Pabianice. 22. Pastorat (ul. Zamkowa 8) – dom parafialny parafii ewangelicko-augsburskiej, od 1902 r. siedziba pastorów. To przykład architektury eklektycznej z przewagą elementów neogotyckich. Budynek dwukondygnacyjny z czerwonej cegły na planie litery „L”, z dwuspadowym dachem i narożnikiem od strony północno-wschodniej zdobionym wykuszem nakrytym wysokim hełmem. 23. Dom Ludowy (ul. Kościuszki 14) – wybudowany w 1903 r. zawsze służył jako placówka kulturalna. Mieściła się tu m.in. Polska Macież Szkolna, siedziba muzeum (jego twórcą był dr Witold Eichler, entomolog, podróżnik i społecznik), teatr, kino „Zachęta”, redakcja „Gazety Pabianickiej”. W czasie II wojny w budynku mieściła się siedziba Gestapo. Dziś budynek należy do Miejskiego Ośrodka Kultury. Informacje o mieście
Miasto Pabianice to stolica powiatu i zarazem najważniejszy powiatowy ośrodek życia społeczno-gospodarczego. Pabianice zajmują 33 km2 powierzchni i liczą niewiele ponad 70 tysięcy mieszkańców. Zaledwie 15 km dzieli miasto od Łodzi. W niedalekiej przyszłości obok przebiegać będzie droga ekspresowa S-8 oraz znajdować się będzie węzeł autostrad transeuropejskich A1 i A2. Przez miasto biegną drogi krajowe w kierunku Wrocławia, Poznania i Warszawy. Na wschód biegnie trasa szybkiego ruchu łącząca Łódź i Katowice (tranzyt na Warszawę i Gdańsk). 10 km od Pabianic znajduje się międzynarodowy port lotniczy na Lublinku. Także linie - kolejowa i autobusowa umożliwiają łatwe dotarcie do większości miast polskich (bezpośrednio lub z przesiadką w Łodzi), zapewniając również komunikację międzynarodową. 
Miasto jest stolicą powiatu, który stanowi część regionu łódzkiego, położonego na zachodnim krańcu Wyżyny Łódzkiej. Większość terenu położona jest od 150 do 200 m n.p.m. i wchodzi w obszar wielkiego płata wysoczyznowego, swoistego pomostu między strefą wyżynną Polski południowej i terenów nizinnych na północy kraju. Geologicznie powiat wchodzi w skład niecki łódzkiej, zapełnionej seriami wapieni, margli, piasków i iłów kredowych. Jeśli chodzi o rzeźbę terenu przeważają wysoczyzny morenowe stadiału Warty. Przez Pabianice przepływają dwie rzeczki – dopływy Neru – Pabianka i Dobrzynka. W Pabianicach znajduje się zdecydowana większość instytucji i urzędów obsługujących mieszkańców powiatu, także tu mieszka ich zdecydowana większość (ponad 60%). Wielkim atutem Pabianic jest położenie geograficzne. Usytuowanie w centrum kraju w pobliżu wielkiej aglomeracji łódzkiej w znacznym stopniu wpłynęło na rozwój oraz charakter miasta. 
Już od I poł. XIX w. w Pabianicach rozpoczyna się prężny rozwój głównie przemysłu włókienniczego. Za sprawą „pabianickich królów bawełny” – Kruschego i Endera oraz Kindlera powstają zakłady tkackie, które przez całe dziesięciolecia miały decydujący wpływ na rozwój regionu i zdecydowanie określiły przemysłowy charakter Pabianic. Jednoczesny rozwój fabrycznej Łodzi, również o zdecydowanej przewadze przemysłu włókienniczego stymulowały i uzupełniały przemysł pabianicki. Największy ośrodek przemysłu to Pabianice. Dominującą gałęzią przemysłową jeszcze do lat 90. był przemysł włókienniczy. Połowa lat 90. to początek kryzysu, którego punktem kulminacyjnym było załamanie gospodarcze w Rosji. Odbiło się to bardzo także na licznej rzeszy prywatnych przedsiębiorców i firm, które dotychczas utrzymywały się ze zbytu towarów odzieżowych i tekstylnych. Załamał się handel na niedaleko położonych od Pabianic największych bazarach Europy – Tuszynie i Głuchowie. Na szczęście dla miasta równolegle rozwijał się przemysł farmaceutyczny, metalowy, elektrotechniczny. Działały zakłady usługowo-budowlane, oficyny wydawnicze, przedsiębiorstwa tekstylne. Obecnie największe firmy na terenie miasta reprezentują przemysł: farmaceutyczny, spożywczy, maszynowy i oświetleniowy. W ciągu kilku lat miasto stało się interesującym terenem inwestorskim dla koncernów paliwowych. Istnieje wiele banków. Aby stworzyć dogodne warunki przedsiębiorstwom miasto dba o rozwój infrastruktury „okołobiznesowej”. Działa stacja ujęcia i uzdatniania wody, która zapewnia mieszkańcom wodę z ujęć głębinowych. Problem składowania odpadów rozwiązano kilka lat temu, kiedy to miasto przystąpiło do spółki „Eko-Region” zajmującej się właśnie składowaniem i przetwarzaniem m.in. komunalnych śmieci. Obecnie realizowana jest inwestycja budowy i modernizacji miejskiej sieci wodno-kanalizacyjnej, na którą miasto otrzymało 18 mln Euro z Unii Europejskiej. Pabianice to także posiadacz prestiżowych wyróżnień: Bezpieczne Miasto, Eko Leader, Gmina Fair Play 2007, Europejska Gmina Europejskie Miasto. Rozpoczyna się właśnie realizacja zatwierdzonej Strategii Miasta na lata 2007-2015 oraz Planu Rewitalizacji, którego głównym celem jest przebudowa centrum miasta oraz ożywienie społeczno-gospodarcze miasta. Pabianice wystartowały do kolejnej edycji konkursów : „Teraz Polska” i „Gmina Fair Play 2008”. 
Dane statystyczne
powierzchnia miasta – 32,98 km2
-ludność 69 682 (stan na 26.III.2008 r.) /w tym mężczyźni 37 650, kobiety 32 032/ 
Struktura gospodarki gminy i jej dominujące elementy
PABIANICE - ośrodek położony w bezpośrednim sąsiedztwie Łodzi wspierający swym potencjałem społecznym i gospodarczym stolicę województwa, a także sam korzystający z
bliskości położenia Łodzi. W pobliżu są silne ośrodki gospodarcze ze stosunkowo aktywnymi zespołami Łódzkiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej, do której akces zgłosiły także Pabianice  posiadając kilka atrakcyjnych terenów dla potencjalnych inwestorów. W strukturze przestrzennej charakterystyczne jest dla Łodzi i aglomeracji łódzkiej zagęszczenie i przemieszanie starej zabudowy mieszkaniowej i przemysłowej. Stąd konieczne są działania w kierunku restrukturyzacji i rewitalizacji zespołu urbanistycznego (wdrażany jest plan rewitalizacji oraz restrukturyzacji miasta na lata 2007-2015). Silna strefa oddziaływań gospodarczych rozwijająca się w paśmie zachodnim województwa Łódź – Pabianice – Łask - Zduńska Wola - Sieradz, kształtuje się w oparciu o układ komunikacyjny drogowo - kolejowy (drogi krajowe nr 12/14, kolej). Rozwój gospodarczy całego pasma, jak również rozbudowa, położonego w jego zasięgu lotniska „Łask" - jednego z głównych strategicznych elementów struktury województwa - jest uwarunkowany udrożnieniem międzynarodowego szlaku z Warszawy przez Łódź i Sieradz w kierunku na Wrocław i Poznań. Po wybudowaniu dróg ekspresowych S-8 i S-14 wzrośnie również znacznie atrakcyjność inwestycyjna Pabianic. W roku 2006 w Pabianicach działały ogółem 8554 podmioty gospodarcze, w tym 116 (1,36 %) podmiotów sektora publicznego i 8438 (98,64%) podmiotów sektora prywatnego. Liczba ta obejmuje zarówno przedsiębiorców zarejestrowanych w Ewidencji Działalności Gospodarczej prowadzonej przez Urząd Miejski w Pabianicach jak i w Krajowym Rejestrze Sądowym. Zgodnie z danymi GUS, największa liczba podmiotów gospodarczych była zarejestrowana w Pabianicach w roku 2005 (8700 podmiotów). W roku 2006 liczba podmiotów gospodarczych zmniejszyła się w stosunku do roku poprzedniego o 262 podmioty. W strukturze gospodarczej Pabianic dominują podmioty sektora prywatnego. Przedsiębiorstwa z sektora publicznego stanowiły niewielką część zarejestrowanych przedsiębiorstw (116 w roku 2006). Jeśli chodzi o podmioty prywatne, to dominowała działalność prowadzona przez osoby fizyczne (93,96% ogółu przedsiębiorstw z sektora publicznego); spółki z ograniczoną odpowiedzialnością były drugą najczęściej wybieraną formą prowadzenia działalności (3,94%). Struktura działalności gospodarczej dla sektora publicznego wygląda następująco: państwowe i samorządowe jednostki budżetowe 91%, jednostki pomocnicze państwowych i samorządowych jednostek budżetowych - 1%, spółki handlowe 7%, przedsiębiorstwa państwowe 1%. Struktura działalności gospodarczej dla sektora prywatnego: osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą 93,96%, spółki handlowe 3,94%, spółki handlowe z udziałem kapitału zagranicznego 0,71%, spółdzielnie 0,38%, fundacje 0,12%, stowarzyszenia i organizacje społeczne 0,89%.  W latach 2003-2006 zwiększeniu uległa liczba przedsiębiorstw z sektora publicznego a zmniejszeniu uległa liczba przedsiębiorstw sektora prywatnego, zwłaszcza liczba osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą. Po Łodzi Pabianice są miastem, gdzie zarejestrowanych jest w województwie najwięcej podmiotów! Jednak przewaga działalności gospodarczej prowadzonej przez osoby fizyczne świadczy o dużym rozdrobnieniu działalności. Przeważającą działalnością w Pabianicach była działalność handlowa, działalność w zakresie naprawy pojazdów oraz artykułów użytku domowego (podmioty prowadzące tego typu działalność stanowiły w 2006 roku ok. 33% ogółu zarejestrowanych podmiotów). Drugą pod względem liczebności grupą byli przedsiębiorcy prowadzący działalność w zakresie przetwórstwa przemysłowego (18% ogółu przedsiębiorców), trzecią przedsiębiorcy działający w zakresie obsługi nieruchomości, wynajmu i usług związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jeśli chodzi o profil działalności, to w latach 2003-2006 wzrost odnotowano w sektorach: edukacja, działalność usługowa pozostała, zaś spadek w większości rodzajów działalności, w tym: przetwórstwo przemysłowe, budownictwo, handel, hotele i restauracje, transport i logistyka, ochrona zdrowia. W strukturze działalności gospodarczej Pabianic dominują mali przedsiębiorcy, jednakże prowadzi tu działalność także kilka dużych firm produkcyjnych, w tym przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym.  Przedsiębiorcy o największym znaczeniu dla gospodarki miasta to:
? Philips Lighting Pabianice S.A. – przemysł oświetleniowy
W mieście działają dwie organizacje, skupiające przedsiębiorców: Klub Inicjatyw Gospodarczych oraz Cech Rzemiosł Różnych. Przedsiębiorcy z Pabianic mogą korzystać z szerokiej oferty bankowej: w Pabianicach mieszczą się oddziały wszystkich największych polskich banków. Główne plusy miasta dla inwestorów to: wysoka koncentracja siły roboczej, położenie geograficzne: główne szlaki komunikacyjne na kierunku wschód-zachód i północ-południe, bliskość Łodzi, bezpieczeństwo energetyczne: bliskość dostawców mediów (energii elektrycznej, gazu, wody), wysoki poziom przedsiębiorczości mieszkańców: duża liczba zarejestrowanych podmiotów gospodarczych.
Zachęcamy do promowania Gminy Pabianice poprzez umieszczenie linku zwrotnego na stronie... Umieszczenie powyższego kodu skutkuje pojawienie sie linku: Strona pochodzi z serwisu www.e-gminy.net Agroturystyka |
